Hindistan’ın kuraklıkla mücadele eden kırsal kesiminde, yağmur sularının gözenekli zemin nedeniyle kaybolmasını önlemek amacıyla nehir ve gölet tabanlarına binlerce ton kil serildi. Uygulanan mekanik sıkıştırma tekniğiyle oluşturulan geçirimsiz bariyer, yeraltı su seviyesini yükselterek kurak periyotlarda kuyuların kurumasını engelledi ve tarımsal kaynakları güvenceye aldı.
Bölgede yağış sezonlarında toplanan tatlı sular, jeolojik yapının geçirgenliği sebebiyle yüzeyde tutunamadan yeraltının derinliklerine sızıyordu. Akarsu yataklarının hızla susuz kalması köy yerleşimlerindeki kuyu seviyelerinin düşmesine yol açarken, ekim arazilerini de ciddi su yetersizliğiyle karşı karşıya bırakıyordu. Krizin süreklilik kazanması üzerine yerel halk ve teknik uzmanlar suyun havzada muhafaza edilmesi için harekete geçti.
Saha çalışmaları doğrultusunda vadi tabanları, kurumuş dere yatakları ve doğal çukurlar tonlarca killi toprakla kaplandı. Araziye yayılan malzeme iş makineleri vasıtasıyla sıkıştırılarak su sızdırmaz bir katman haline getirildi. Kilin suyla temas ettiğinde şişerek mikroskobik gözenekleri tıkama niteliği, yağmur sularının yüzeyde ve toplama alanlarında tutulmasını sağladı.
Zemine yerleştirilen killi bariyer, suların kaybolup gitmesini engellerken yeraltı rezervlerinin de dengeli biçimde beslenmesine imkan tanıdı. Su seviyesindeki bu toparlanma neticesinde kurak mevsimlerde dahi su kaynakları kesintisiz hizmet vermeyi sürdürdü. Yüksek harcama gerektiren betonarme bentlere ihtiyaç duyulmadan tamamlanan çalışma, kurak bölgeler için düşük maliyetli ve sürdürülebilir bir su tutma alternatifi sundu.
