Queensland Üniversitesinde 1927 yılından bu yana sürdürülen Zift Damlası Deneyi’nde bilim insanları, yaklaşık bir asırda yalnızca dokuz kez gerçekleşen akış döngüsünün onuncusunu gözlemlemeye hazırlanıyor. Yüksek akışkanlık direnci nedeniyle onlarca yıla yayılan süreç, geçmişte yaşanan aksaklıklar sebebiyle bugüne kadar hiçbir gözlemci tarafından anlık olarak kaydedilemedi.
Fizik profesörü Thomas Parnell tarafından başlatılan araştırma, sert bir katı izlenimi veren zift reçinesinin akışkan yapısını ortaya koymayı amaçlıyor. Düzeneğin kurulmasından üç yıl sonra, 1930’da huni tabanının açılmasıyla başlayan süreçte madde, suyun yaklaşık 230 milyar katı viskoziteye sahip olması dolayısıyla son derece yavaş ilerliyor.
Dünyanın en uzun süreli kesintisiz laboratuvar deneyi unvanını taşıyan çalışmada ilk yedi damla 1938 ile 1988 yılları arasında düştü. Laboratuvara klima kurulmasının ardından düşüş aralığı 12 ila 13 yıla uzarken, deneye 52 yılını ayıran John Mainstone 1988’deki damlayı kısa bir mola, 2000 yılındakini ise kamerayı kapatan elektrik kesintisi yüzünden göremedi. Dokuzuncu damla ise 2014 yılında Andrew White’ın beheri ayarlama girişimi esnasındaki sarsıntıyla ayrıldı.
Bilim dünyasında 2005 yılında Ig Nobel Fizik Ödülü’ne layık görülen ve canlı yayınlarla küresel ölçekte izlenen düzenekte gözler yeni sürece odaklandı. Önceki periyotlara dayanan hesaplamalar, onuncu damlanın 2026 ortası ile 2027 sonbaharı arasındaki zaman aralığında düşebileceğini gösteriyor.
